MK DEKORRadio Taxi ZTMiędzynarodowe targi Lubelskie S.A. Black Red White UNIQA

Powiat chełmski -> Gmina Siedliszcze

Kliknij na gmine, aby otrzymać szczegółowe informacje.

Rejowiec Fabryczny g. miejska Rejowiec Fabryczny Siedliszcze Wierzbica Sawin Chełm Leśniowice Wojsławice Żmudź Ruda-Huta Dorohusk Kamień Białopole Dubienka

Województwo Lubelskie - Powiat chełmski - Gmina Siedliszcze

Gmina Siedliszcze

Dane podstawowe

Gmina Siedliszcze to gmina wiejska w województwie lubelskim, w powiecie chełmskim. W latach 1975-1998 gmina położona była w województwie chełmskim.
Siedziba gminy to Siedliszcze.
Według danych z 30 czerwca 2004, gminę zamieszkiwało 7107 osób.

Struktura powierzchni
Według danych z roku 20026, gmina Siedliszcze ma obszar 153,9 km², w tym:

  • użytki rolne: 85%
  • użytki leśne: 3%

Gmina stanowi 8,65% powierzchni powiatu.

Demografia

Dane z 30 czerwca 2004:

Opis Ogółem Kobiety Mężczyźni

jednostka

osób

 %

osób

 %

osób

 %

populacja

7107

100

3596

50,6

3511

49,4

gęstość zaludnienia
(mieszk./km²)

46,2

23,4

22,8


Władze samorządowe

Urząd Gminy Siedliszcze
ul. Szpitalna 15A
22-130 Siedliszcze
tel. (082) 569 22 02
fax. (082) 569 22 02

Przejdź w górę strony

Charakterystyka

Gmina Siedliszcze ma typowo rolniczy charakter. W strukturze użytkowania gruntów przeważają użytki rolne, które zajmują 88% powierzchni gminy (tj. 13062 ha), z czego większość przypada na grunty orne (9330 ha). Trwałe użytki zielone zajmują 3644 ha, z czego zdecydowana większość przypada na łąki (2636 ha). Powierzchnia sadów jest znikoma. Zajmują one zaledwie 88 ha. Nieużytki oraz tereny różne zajmują 1630 ha. Zalesienie gminy jest niewielkie. Lasy i grunty leśne zajmują łącznie 698 ha (3,3% ogólnej powierzchni), w tym lasy państwowe - 306 ha i lasy prywatne 129 ha.

położona jest na Polesiu Wołyńskim, w obrębie dwóch mniejszych jednostek geograficznych zwanych mezoregionami, tj. Obniżenia Dorohuckiego i Pagórów Chełmskich. Zachodnia jej część znajdująca się w obrębie Obniżenia Dorohuckiego charakteryzuje się typowym dla nizin równinnym krajobrazem z licznymi i rozległymi torfowiskami i ubogimi glebami typu bielicowego. Z rzadka tylko rzeźba terenu urozmaicana jest niewielkimi wzniesieniami o wysokości dochodzącej do 182 m npm. Bardziej urozmaicona pod względem krajobrazowym jest część wschodnia, zaliczana do  Pagórów Chełmskich. Występujące liczne wzgórza kredowe o zróżnicowanej wysokości od 180 do 233 m npm. oraz wypełnione torfami zagłębienia, nadają temu terenowi specyficznego charakteru.

Przejdź w górę strony

Walory turystyczne

SIEDLISZCZE
Ma on wygląd typowy dla średniowiecznych miast. Z naroży czworobocznego placu rynkowego wybiegają ulice z zabudową z końca XIX wieku i początku XX w. Jedno i dwukondygnacyjną. Na południe od rynku, na sztucznie usypanym wzniesieniu, stoi dawna cerkiew murowana z 1904 r. Pierwotna, unicka cerkiew drewniana, fundowana przez Wojciecha Węglińskiego z 1764 r. spłonęła w 1882 r. w kościele na uwagę zasługuje późnobarokowy XVIII-wieczny pounicki obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem.

Na wschód od rynku, w odległości 1 km, przy rozwidleniu dróg do Cycowa i Mogielnicy znajduje się, dawny dwór, obecnie szkoła podstawowa. Późnobarokowy dwór jest typowym przykładem rezydencji zamożnej rodziny ziemiańskiej. Zwrócony frontem na północ, drewniany, otynkowany, konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu. Parterowy, z piętrową częścią środkową na rzucie prostokąta. Wnętrze dwutraktowe o układzie symetrycznym, z sienią i salonem na osi. z sieni prowadzą jednobiegowe schody na piętro. W pokojach bocznych późno-klasyczne dwa kominki: dwa stiukowe i jeden żeliwny. W swej pierwotnej postaci dwór składał się z szesnastu izb i tak przetrwał do pierwszej połowy XIX w., kiedy to w wyniku przebudowy ukształtowała się nowa bryła dworu, a także dyspozycja wnętrza. Następną modernizację obiekt przeszedł w 1920 r. Powiększono wtedy powierzchnię użytkową, wznosząc przybudówkę od strony zachodniej. Drugą przybudówkę od strony wschodniej zbudowano w 1960 r. poszerzono dwa okna w elewacji frontowej, rozebrano czterokolunmowy portyk z tarasem, pozostawiając jedynie murowany podest ze schodami. Drzwi na piętrze, wiodące niegdyś na taras, zamieniono na okno. Kolejny etap przekształcania architektury dworu nastąpił w 1962 r. wtedy to piętrowa przybudówka ostatecznie zniekształciła pierwotną bryłę obiektu. Przebudówka jest optycznie znacznie wyższa i nieproporcjonalna kubaturowo w stosunku do korpusu, w wyniku tych bezmyślnych przekształceń zabytek utracił swe dawne walory architektoniczne.

Brama wjazdowa od strony północnej, z szerokim przejazdem i dwoma bocznymi furtkami, powstała znacznie później niż dwór, najprawdopodobniej w drugiej połowie XIX w., jednakże nawiązuje stylowo do dworu. Jest ona murowana z cegły, trój przejezdna, o prostym wystroju architektonicznym.
Przed dworem od strony północnej elipsoidalny podjazd z gazonem, W jego środku rośnie rozłożysty dąb. Wokół dworu pozostałości ogromnego ogrodu, założonego w latach 1783-1790, z resztkami sadu. Grupy drzew liściastych zachowały się zwłaszcza po obu stronach bramy wjazdowej tworząc szpaler. Inne wyznaczają dziedziniec podjazdowy o wymiarach 40x60 m.

Do dziś obok dworu zachowały się dwa budynki dla służby, jeden z nich zwany był angielską kuchnia. Zachowały się też podworskie piwnice.
W odległości 100 metrów od zespołu dworskiego, przy starym szlaku handlowym prowadzącym przez Mogielnicę i Bezek do Chełma, na dawnym cmentarzu z wojen szwedzkich znajduje się mogiła powstańców z lat 1863-64. Charakterystyczna jest jej forma i położenie. Jest to duży kopiec otoczony podmokłymi łąkami. Jest niewątpliwie tworem rąk ludzkich. Istnieje tradycja, że to zbiorowa mogiła szwedzka zwana kurhanem. Na tym miejscu pogrzebani zostali polegli w czasie powstania styczniowego patrioci polscy. Wdzięczni mieszkańcy Siedliszcza w manifestacyjnym pochodzie z dziesiątej rocznicy odzyskania niepodległości, dnia 11 listopada 1928 r. położyli na szczycie wzgórza pamiątkową 14 płytę.

Wśród rozległych łąk doliny, Mogilanki, które niegdyś były wielkimi mokradłami, tuż za osadą, wznosi się nasyp zwany Zamczyskiem. Od XIV W. Stal tu zamek, o którym legendy przetrwały do naszych czasów. Jedną z nich zamieścił w” swoim zbiorze „Legendy Chełmskie” Longin Jan Okoń. Należy sądzić, że zamek wzniesiony został na miejscu dawnego średniowiecznego grodu (Grodów Czerwieńskich).

Izba pamięci narodowej przy Liceum Ogólnokształcącym w Siedliszczu zorganizowana została w 1966 r. jako pierwsza w powiecie chełmskim. Zgromadzone zostały w niej materiały z przeszłości osady od czasów najdawniejszych aż po współczesne. Eksponowane są tu narzędzia człowieka pierwotnego, znalezione na tym terenie, fotokopie dokumentów historycznych. Wśród nich jest fotokopia dokumentu lokacyjnego z 1760 roku, pamiątki z powstania styczniowego, z roku 1905 i z lat okupacji. Izba Pamięci znajduje się pod stałą i troskliwą opieką młodzieży szkolnej, która zbiera i gromadzi wszelkie materiały z zamiarem opracowania obszernej monografii Siedliszcza i okolic.

Przejdź w górę strony

Atrakcje przyrodnicze

W 1983 r. południowo-zachodnia część gminy otrzymała status obszaru chronionego krajobrazu, włączając ją tym samym w krajowy system obszarów chronionych. Głównym celem utworzenia Pawłowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, jest oddzielenie dwóch ośrodków przemysłowych: węglowego na północy i cementowego na południu oraz łagodzenie wpływów wywieranych na środowisko przez przemysł.
Najcenniejszym elementem środowiska przyrodniczego Gminy Siedliszcze są niewątpliwie pozostałości dawniej rozległych torfowisk, które zachowały się na niewielkich powierzchniach wśród łąk kośnych. Spełniają one funkcje zbiorników małej retencji, charakteryzują się ponadto dużą różnorodnością przyrodniczą i dzięki temu stanowią jeden z najistotniejszych elementów struktury ekologicznej gminy. Z tego powodu   obszary  te  bezwzględnie  powinny  być chronione  przed  zmianą sposobu użytkowania np. poprzez uznanie ich za użytki ekologiczne.


Na torfowiskach tych stwierdzono występowanie wielu rzadkich i chronionych gatunków ptaków, w tym wpisanego do Poleskiej Czerwonej Księgi Zwierząt - błotniaka łąkowego oraz błotniaka stawowego, dziwonie, podróżniczka, rycyka, derkacza. Na łąkach w pobliżu Majdanu Zahorodyńskiego występuje również bocian czarny. Podmokłe torfowiska są również biotopem licznych gatunków płazów i gadów, zwierząt będących sprzymierzeńcami rolników w walce ze szkodnikami upraw polowych. Swoje stanowiska ma tu kolejny zagrożony wyginięciem gatunek - żółw błotny. Na torfowiskach rośnie wiele gatunków roślin objętych ochroną prawną, m.in. grążel żółty, grzybień biały, gniadosz królewski, goryczka wąskolistna i goździk pyszny.

Przejdź w górę strony

Historia

Przeszłość Siedliszcza sięga zamierzchłych czasów. Sama nazwa "Siedliszcze" jest pochodzenia antropologicznego i znaczy tyle, co "osiedlać się". Ta starosłowiańska nazwa świadczy o tym, że tereny te były zasiedlane przez ludność słowiańską od najdawniejszych czasów. Podobnych nazw jest bardzo dużo, np.: Sielec, Siedliszczki, Siedlce itp. Na terenie byłego województwa chełmskiego występują jeszcze dwie miejscowości o tej samej nazwie: Siedliszcze Włodawskie (koło Woli Uhruskiej) oraz Siedliszcze obok Dubienki. Użycie końcówki ,,-szcze", która jest sufiksem powodującym  zgrubienie nazwy, może świadczyć o rozległości ówczesnego osiedla.

Są wzmianki źródłowe, stwierdzające, że w połowie XVII wieku Siedliszcze wraz z sąsiednimi wsiami należało do rodziny Korybutów, stąd też zapewne nazwa sąsiedniej wsi - Wola Korybutowa.
W początkach XVII wieku Siedliszcze było w rękach Sebastiana i Adama Witwińskich, a w połowie tegoż wieku przeszło w posiadanie Kożuchowskich, a następnie na krótko (1653-1655) jego właścicielem był Mariusz Stanisław Jaskólski, po nim zaś Walerian Podhoryński. Od drugiej połowy XVII wieku właścicielem, Siedliszcza był już Jan Szkliński - łowczy wołyński. W roku 1657 dzierżawca tych dóbr, Hieronim Stryjeński, zamienił istniejącą przy dworze kaplicę na zbór różnowierczy, z czego można wnosić, że w okresie "potopu szwedzkiego" Siedliszcze był ośrodkiem protestanckim. Istnienie tu cerkwi, a później zamiana kaplicy na zbór różnowierczy, świadczy O ścieraniu się na tych terenach różnych tendencji religijnych,. W roku 1696 "półtora dymu" należało do biskupstwa chełmskiego. Od końca XVII wieku Siedliszcze przeszło w ręce magnackiej rodziny Rzewuskich, którzy utrzymywali tu chorągiew husarską. Po Michale Rzewuskim miejscowość tę otrzymuje Stanisław Mateusz Rzewuski., od 1706 roku hetman polny, a od 1726 roku hetman wielki koronny. Po jego śmierci dobra siedliskie w roku 1728 prze chodzą na własność jego syna Wacława, który w 1752 został hetmanem polnym, a w latach 1773-1774 był hetmanem wielkim. Wacław Rzewuski znany jest także w historii jako poeta i dramatopisarz. W roku 1758 sprzedał on Siedliszcze pułkownikowi husarii stacjonującej w jego posiadłości, Wojciechowi Węglińskiemu, staroście długoleńskiemu, ostatniemu kasztelanowi chełmskiemu, który jeszcze przed kupnem administrował majątkiem hetmana. Pułkownik Wojciech Wegliński wystawił tu nowy dwór.

W dwa lata po nabyciu tu majętności, tzn. w roku 1760, Wojciech Wegliński otrzymał od przedostatniego króla Polski Augusta II Sasa, przywilej lokacyjny, podnoszący Siedliszcze do rangi miasta. Była to druga lokacja miasta, powtórzenie pierwszej z 1548 roku z nowymi przywilejami. Wtedy też rozpoczynają się stuletnie dzieje związku rodziny Węglińskich z tymi terenami. Po otrzymaniu praw miejskich wzrosła znacznie rola Siedliszcza, chociaż i bez tego była ona niemała, skoro stacjonował tu pułk husarski hetmana. Wspomniany przywilej lokacyjny został wydany 26 stycznia 1760 roku w Warszawie. Podkreślał on znaczenie kasztelana chełmskiego i zarazem pułkownika chorągwi husarskiej stwierdzając, znaczne jego w Rzeczypospolitej zasługi i odważne przeciwko nieprzyjacielowi przy statecznej nam wierności akcje". Musiał, zatem nowy właściciel Siedliszcza być cenionym pułkownikiem. Wcześniej był on zwolennikiem króla Stanisława Leszczyńskiego, przeciwnikiem Augusta III, z którym później pogodził się. Nowe miasto otrzymało prawa do odbywania targów w każdą niedzielę oraz przywilej czterech jarmarków rocznie, w tym dwóch dwutygodniowych. Pułkownik Wojciech Węgliński pełnił swoje funkcje do samej śmierci tj. 1787 roku. W późniejszych latach dawne stajnie kawaleryjskie   synowie   pułkownika,   Antoni i Wojciech Węgliński zamienili na obory, rozwijając hodowlę krów. W 1799 roku syn pułkownika Antoni Leopold Węgliński zainicjował zmianę nazwy Siedliszcze na Węglin, lecz nowa nazwa nie utrzymała się. Ocalałe szczątki dawnego archiwum wojskowego z Siedliszcza znajdują się obecnie w oddziale rękopisów biblioteki Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu.
Znamiennym jest, że Siedliszcze wzorem średniowiecznych miast posiada plac rynkowy, co wiąże się z lokacją w 1760 roku. W roku 1764 nowy właściciel Siedliszcza obudował tu kościół grecko-katolicki (kościół spłonął wraz z całym miasteczkiem w 1882 roku).
Stan ludności w XIX wieku przedstawiał się następująco: w roku 1827 były 104 domy i 670 mieszkańców; w 1888 roku - 889 mieszkańców, w tym 650 Żydów; w roku 1890 -1106 mieszkańców, Z ważniejszych instytucji w owym czasie istniały tu: synagoga żydowska, szkoła początkowa, urząd gminy, kasa oszczędnościowa, fabryczka narzędzi rolniczych, garbarnia, olejarnia, stacja pocztowa, gorzelnia, dwa młyny wodne, rzeźnia, apteka.
Ludność tutejsza oprócz rolnictwa zajmowała się wyrobem bryczek, wozów, sań, które sprzedawała na okolicznych jarmarkach, a zwłaszcza w Łęcznej. W Siedliszczu odbywało się wówczas 6 jarmarków rocznie.
Zawierucha i wojny światowej nie ominęła również Siedliszcza. Przyniosła ona wiele zniszczeń i cierpień mieszkającej tu ludności. Teren samego Siedliszcza, jak i okolicznych wsi: Marynin, Mogielnica, Dobromyśl, Majdan Zahorodyński, Chojno Stare zryty był okopami.
W sierpniu 1915 roku w rejonie Siedliszcza toczyły się walki między ustępującymi wojskami rosyjskimi, a nacierającymi Niemcami. Ustępujący Moskale spalili miasteczko, a ludność popędzili przed sobą w głąb Rosji, gdzie prze trwała całą wojnę światową. Pozostał tylko ten, co skrył się przed Kozakami, którzy nie żałowali nahajek. Starzy ludzie opowiadaj ą jak to dowodzący Kozakami oficer przymawiał się o okup, po otrzymaniu, którego mógłby "zapomnieć" spalić miasteczko. Jednak rozproszona ludność okupu nie zapłaciła.
Do dzisiejszego dnia na miejscowym cmentarzu zachowały się mogiły poległych w czasie i wojny światowej żołnierzy niemieckich. Przez ziemie te także przeszli Austriacy, którzy pozostawili po sobie niedobrą pamięć. Byli okrutni i bezwzględni w ściąganiu świadczeń od miejscowej ludności.
Po przejściu frontu pozostały zgliszcza spalonego miasteczka. Pamiątkowe Zdjęcia wypalonych kikutów znajdują się w Izbie Pamięci Narodowej przy Gminnym Ośrodku Kultury. Po 4 latach twardych rządów austriackich, jesienią 1919 roku dla Siedliszcza i całej Polski nastał czas wolności, która przyszła po 123 latach niewoli. Koniec i wojny światowej był jednocześnie końcem istnienia siedliskiego majątku ziemskiego. W roku 1922 rozparcelowano dobra siedliskie pomiędzy kolonistów przybyłych z Galicji. W dworze mieściła się przez pewien czas szkoła i urząd gminy, a od 1924 roku całość przyjęto na szkolę.
Okres międzywojenny w życiu Siedliszcza to okres walki o przetrwanie i byt. Osada składała się w przeważającej mierze z ludności żydowskiej uprawiającej handel i rzemiosło. Wsie zamieszkiwała głównie ludność polska, ukraińska a nawet niemiecka. Większość mieszkańców gminy zajmowała się rolnictwem. Prężnie rozwijało się drobne rzemiosło, handel i przemysł. Na terenie gminy nie było dużych zakładów przemysłowych a jedynie drobne przedsiębiorstwa. W nielicznych z nich zatrudniano po kilku pracowników. W okresie międzywojennym gmina Siedliszcze powoli, ale dość systematycznie rozwijała się, więc gospodarczo. Wiele z problemów nie zostało rozwiązanych -scalenie wsi, rozbudowa osady Siedliszcze, -lecz, patrząc na ówczesne warunki i sytuację, były to dość trudne zadania do zrealizowania.
Siedliszczanie przeżyli boleśnie wrzesień 1939 roku. Nawała niemiecka szła od zachodu. W Lublinie rozgrywały się wydarzenia, które później znalazły swój epilog w Siedliszczu. Dnia 14 września obronę Lublina zorganizował płk dypl. Piotr Bartak, kwatermistrz armii "Lublin" " jednak pod przeważającym naporem sił niemieckich był zmuszony wycofać się w kierunku wschodnim. Jego zgrupowanie dotarło w rejon Cycowa i Siedliszcza. Dnia 20 września "oddziały płk P. Bartaka - rozlokowane w rejonie Mogielnicy, Brzezin, i Siedliszcza - zaatakowane zostały przez nieprzyjaciela. W czasie ostrzału artyleryjskiego zginął dowódca zgrupowania, płk Piotr Bartak wraz z majorem Januszem Rogalskim i kpt. dypl. Zygmuntem Jarzęckim. Pocisk ugodził ich na rynku w Siedliszczu, w czasie, gdy wysiedli z auta, by zorientować się w sytuacji. Pochowani zostali przez miejscową ludność na tutejszym cmentarzu, a obok nich 20 innych żołnierzy, którzy polegli w okolicy.
Okres okupacji zaznaczył się w Siedliszczu podobnie jak w całej Polsce krwawym znamieniem. Już 11 listopada 1939 roku na Zamek w Lublinie wywiezionych zostało 9 zakładników, 7 z nich Niemcy zamordowali. Cała ludność żydowska miasteczka licząca 2 500 osób została wymordowana. Zamknięto ja początkowo w getcie w Siedliszczu, następnie w obozie pracy w Kolonii Nowosiółki.
Wreszcie wszystkich okupanci wywieźli do obozu zagłady w Sobiborze. Wielu mieszkańców Siedliszcza zostało wywiezionych na Majdanek, inni do obozu pracy w Krychowie. Represjonowano zwłaszcza tych, którzy nie wywiązywali się z nałożonych kontyngentów, Na terenie tym okupant rozpalał antagonizmy polsko-ukraińskie między mieszkającą tu ludnością. Bestialstwa okupanta po wodowały odruch buntu i sprzeciw Polaków. Wielu mieszkańców Siedliszcza wstąpiło do oddziałów partyzanckich. Ich udziałem były akcje na posterunek policji i urzędy okupanta. Siedliszcze wyzwolone zostało w lipcu 1944 roku.
Pierwsze powojenne lata wypełnione były wielkim wysiłkiem mieszkańców, którzy wykazali dużą aktywność w odbudowie ze zniszczeń wojennych i przebudowie własnego życia. Powojenny rozwój Siedliszcza związany był bardzo mocno z osobą Aleksandra Bałasza, młodego absolwenta Akademii Medycznej w Krakowie. Zajął się on głównie sprawą opieki zdrowotnej mieszkańców. Z chwilą przebycia doktora istniał tu mały szpitalik przerobiony ze starej plebani. Budynek nie był odpowiedni na tego rodzaju placówkę. Brak, wody, światła, łóżek, bielizny pościelowej, kanalizacji. Dr Aleksander Bałasz potrafił zaktywizować mieszkańców osady do tego stopnia, że Siedliszcze stało się głośne w całym kraju. Już w roku 1946 w siedliskich mieszkaniach zabłysło światło elektryczne. Duży był w tym udział samych mieszkańców (wkład własnej pracy i poparcie finansowe). Wysiłkiem mieszkańców została zbudowana izba porodowa. Materiał budowlany z walącego się, starego spichlerza, z oddalonego o 8 km Chojeńca, chłopi zwieźli furmankami. Budynek postawili miejscowi murarze, pomoc państwa był minimalna. Uroczyste otwarcie izby porodowej nastąpiło l maja 1951 roku.
W odległości 2 km od Siedliszcza przepływa rzeka Mogilnica. Uregulowanie koryta tej rzeki umożliwiło skierowanie jej nurtu w stronę Siedliszcza i wybudowanie wiejskiego basenu. Do użytku basen oddano 29 czerwca 1952 roku. Przy otwarciu obecna była ekipa filmowa. W rok później Siedliszcze otrzymało Dom Sportowca wraz ze świetlicą bibliotekę gromadzką oraz szatnie dla zawodników.
Do dużych osiągnięć doktora Bałasza należy urządzenie parku na miejscu gminnego wysypiska śmieci. Na nieużytkach okalających Siedliszcze posadzono laski sosnowe, które w znacznym stopniu podniosły walory zdrowotnie miejscowości.
Nie tylko sprawami zdrowia żyli wtedy mieszkańcy Siedliszcza. W 1948 roku powstała tu 11-letnia szkoła ogólnokształcąca. Duże zasługi położył w jej zorganizowaniu kierownik szkoły podstawowej, a później pierwszy dyrektor 11-łatki, Kazimierz Strą-kowski. Organizowanie szkoły średniej w niewielkiej osadzie napotykało na duże trudności lokalowe i kadrowe. W 1950 roku rozpoczęto budowę sali gimnastyczno-teatralnej. I znowu, jak uprzednio, mieszkańcy Siedliszcza wykazali się dużym zaangażowaniem. Mury sali wznieśli miejscowi fachowcy. Dyrektorem szkoły była w tym czasie Aniela Soja. Po czterech latach budowy młodzież liceum miała piękną, obszerną, z prawdziwego zdarzenia salę gimnastyczną. Następnie w latach 1952-53 do starego dworu Węgliń-skich mieszczącego 11 -łatkę dobudowano nowe skrzydło, a w mm cztery izby lekcyjne. W pierwszych latach istnienia szkoły młodzież wiejska stanowiła 96,7% wszystkich uczniów w szkole.
W 1965 roku młodzież zamiejscowa otrzymała nowy dwupiętrowy budynek internatu. W 1973 roku oddano do użytku 2 okazałe dwupiętrowe budynki. W jednym z nich znalazło pomieszczenie oddzielone od szkoły podstawowej Liceum, a Budynek w  drugim  dla  internat  dla dziewcząt.    Umożliwiło   to   zamianę dotychczasowego budynku internatu na Dom Nauczyciela. W 1978 obok internatu dla dziewcząt wzniesiono dwupiętrowy internat dla chłopców, baza lokalowa szkoły stała się zupełnie dobra.
W 1962 roku wybudowana została piekarnia mechaniczna, która do tej pory zaopatruje całą okolicę w pieczywo. W 1964 roku jezdnie ulic Siedliszcza po kryte zostały asfaltem, ułożono nowe chodniki, na rynku zamiast bruku pojawiły się kwietniki. W 1986 roku powstała kolejna instytucja    służby   zdrowia Gminny Ośrodek Zdrowia.
Można powiedzieć Siedliszcze ma szczęście do ludzi zaangażowanych społecznie. Wymienić tu można takich jego mieszkańców jak: Hieronim Zonik, ks, dziekan Janusz Krzak, Wiesław Praż-nowski, Jan Rzucidło i inni.

Osada Siedliszcze jest siedzibą Urzędu Gminy, Dekanatu Siedliszcze, banku spółdzielczego, szpitala, ośrodka zdrowia, apteki, lecznicy weterynaryjnej, poczty, posterunku rewiru dzielnicowych, Zespołu Szkół Publicznych (szkoła podstawowa i gimnazjum) i liceum ogólnokształcącego. W Siedliszczu znajdują się też niewielkie zakłady produkcyjno-handlowe: WINYL-POL i Roltex. W rezultacie miejscowość spełnia nie tylko funkcje administracyjne, ale i handlowo-usługowe dla szerokiego kręgu okolicznych wsi.

Kiedy w 1990 roku powstał nowy samorząd w gminie nie prowadzono praktycznie żadnej budowy. Niewiele wsi miało utwardzone drogi, fatalnie przedstawiała się baza szkolna. Stąd ogrom zadań przed nowym samorządem związanych głównie z rozbudową infrastruktury. Zadania te głównie dotyczyły budowy budynku Urzędu Gminy, utwardzenia dróg wiejskich, budowy szatni i ubikacji w szkołach, budowy szkół w Siedliszczu i w Woli Korybutowej, wybudowania oczyszczalni ścieków. W Chojnie Nowym, przy wydatnej pomocy mieszkańców zbudowano piękną wiejską świetlicę oraz kaplicę rzymskokatolicką. W Siedliszczu przywrócono do używalności stadion, gdzie wybudowano szatnię z natryskami. 29 grudnia 1993 roku w Siedliszczu oddano do użytku budynek Urzędu Gminy, w którym znalazły miejsce oprócz pomieszczeń UG - garaże OSP, kotłownia z zapleczem, biblioteka, sala konferencyjna,   Urząd   Stanu Cywilnego, Poczta Polska oraz mieszkania dla pracowników UG.
l września 1997 r. wraz z oddaniem nowego budynku szkoły w Siedliszczu odbyła  się wojewódzka inauguracja roku szkolnego 1997/98. Gośćmi honorowymi na tej uroczystości byli: Nadkomisarz Policji Marek Papała. Wojewoda Chełmski Marian Cichosz, Dyrektor Departamentu Ministerstwa Oświaty Monika Nowakowska, posłowie Henryk Wujec i Piotr Miszczuk oraz przedstawiciele policji holenderskiej.

Przejdź w górę strony

Zabytki

Elementem krajobrazu kulturowego są między innymi parki podworskie. Na terenie Gminy Siedliszcze jest ich osiem. Najcenniejsze z nich wpisane są do rejestru zabytków. Tak wysoki status ochrony nadano aż pięciu obiektom:


Na terenie gminy uznano za pomniki przyrody 13 drzew (10 pojedynczych i jedna grupa drzew), w tym:

Przejdź w górę strony

Polecamy strony

NowaNET
RK Niedziałek

Reklama

masterhost.pl
Międzynarodowe targi Lubelskie S.A.

Ogólnopolska Informacja GospodarczaWszystko o turystyceWirtualne PodlasieCoit RbitRenado

O Nas, Nasza Oferta, Kontakt, Regulamin © www.w-lubelskie.pl
Wykonanie: PHU Sebastian Woliński

online: 15