masterhost.plMK DEKORRadio Taxi ZTMiędzynarodowe targi Lubelskie S.A. Black Red White UNIQA

Powiat lubartowski -> Gmina Kamionka

Kliknij na gmine, aby otrzymać szczegółowe informacje.

Kock miasto Lubartów g. miejska Ostrów Lubelski miasto Jieziorzany Kock Ostrówek Niedźwiada Ostrów Lubelski Uścimów Firlej Michów Abramów Kamionka Lubartów Serniki

Województwo Lubelskie - Powiat lubartowski - Gmina Kamionka

Gmina Kamionka

Dane podstawowe

banner

Gmina Kamionka leż w województwie lubelskim, powiecie lubartowskim. Sąsiaduje z następującymi gminami: na pólnocy z gminą Firlej, na wschodzie z gminą Lubartów, na południe z gminami Niemce i Garbów, należącymi do powiatu lubelskiego, na wschodzie z gminami Abramów i Michów.

W skład gminy wchodzi 20 sołectw. Siedzibą gminy jest miejscowość Kamionka posiadająca długą i ciekawą historię, będąca przez wiele lat miastem, obecnie osada.

kamionka

Kamionka jest gminą rolniczą, jednak wiele osób pracuje poza rolnictwem, głównie w pobliskim Lubartowie i Lublinie.
Na terenie gminy znajduje się bardzo znane i chętnie odwiedzane przez turystów z całej Polski a także zza granicy muzeum Zamoyskich, umieszczone w pałacu otoczonym pięknym parkiem.
Inną atrakcją turystyczną jest część Kozłowieckiego Parku Krajobrazowego należąca do gminy i wykorzystywana jako miejsce odpoczynku i rekreacji. Obejmuje dolinę rzeki Mininy i kompleks lasów Kozłowieckich.


Władze samorządowe

Urząd Gminy w Kamionce
21 - 132 Kamionka
ul. Lubartowska 1
tel. (0 prefiks 81) 852 70 39
(0 prefiks 81) 852 70 01
fax. (0 prefiks 81) 852 70 58
e-mail: kamionka_g@woi.lublin.pl

Wójt Gminy Kamionka
wojt
Stanisław Jedut

Przewodnicząca Rady Gminy:
Teresa Daniewska-Zając

Skarbnik:
mgr Justyna Tomczyk

Sekretarz:
inż. Wanda Gębal

Kierownik USC:
Jadwiga Jankowska

Przejdź w górę strony

Gospodarka

Rolnictwo

Powierzchnia gminy wynosi 11 185 ha, z tego 8 595 ha zajmują użytki rolne, 1 577 ha zajmują lasy, a 1 013 ha pozostałe grunty i nieużytki.

W gminie znajduje się 8 595 ha użytków rolnych. Z tego 6 312 ha zajmują grunty orne (56,6%), pozostałe grunty zajmują sady (1,8%), łąki i pastwiska (18,6%).

Gospodarka gminy opiera się głównie na rolnictwie. Na terenie gminy znajduje się 1388 gospodarstw rolnych. Średnia powierzchnia użytków rolnych na gospodarstwo indywidualne wynosi 7 ha. Przeważają małe, bez profilu działalności, gospodarstwa rodzinne. Na terenie gminy działają również gospodarstwa specjalistyczne o następującym profilu:

Wiodącym kierunkiem działalności rolniczej na terenie gminy jest uprawa zbóż: żyto, pszenica, owies, pszenżyto, oraz ziemniaków. Rozwinięta jest również hodowla bydła i trzody chlewnej. 

Specyficzną działalność prowadzi Gospodarstwo Rybne mające swą siedzibę Gospodarstwo Rybne na terenie gminy, w miejscowości Samoklęski. Do niedawna była to Spółka Skarbu Państwa, obecnie Spółka z o.o. Gospodarstwo posiada 321 ha stawów rybnych, z czego 194 ha - 30 stawów w Samoklęskach, pozostałe w Lipniaku (gmina Michów) i Garbowie. Siedziba firmy mieści się w Samoklęskach. Gospodarstwo posiada wylęgarnię, w której prowadzony jest wylęg następujących ryb:
- ryby ciepłolubne: jaź, złota orfa, szczupak, karp,
- ryby kolorowe: karaś, "złota rybka", karp koi
- sum, lin
Przedsiębiorstwo produkuje materiał zarybieniowy, oraz ryby konsumpcyjne następujących gatunków: karp, szczupak, sum, karaś, tołpyga, lin, amur. Gospodarstwo zaopatruje w materiał zarybieniowy większość stawów w Polsce południowo-wschodniej. Pozostałe wyroby sprzedawane SA głównie na terenie województwa lubelskiego oraz w Warszawie.

Ze względu na brak przemysłu i nie skażone środowisko a także niski poziom nawożenia mineralnego i chemizacji rolnictwa, wytworzone produkty posiadają walory zdrowej żywności i stanowią znakomity surowiec przetwórczy.
Ze względu na rozdrobnienie gospodarstw rolnych i spadku opłacalności produkcji rolnej, duża część mieszkańców szuka zatrudnienia poza rolnictwem, a i tak w gminie pozostają duże zasoby wolnej siły roboczej.

Przejdź w górę strony

Kultura i rozrywka

Gminny Ośrodek Kultury
w Kamionce
ul. Grobelna
21 - 132 Kamionka
tel. (0 prefiks 81) 852 71 54

Kapela Ludowa "TO I OWO"
Kapela "TO I OWO " działa od kilkunastu lat. Kierownikiem muzycznym jest Józef Wałach, a kierownikiem organizacyjnym Wiesław Świderski. W swoim repertuarze kapela posiada wiele ludowych piosenek regionalnych, a także z poza regionu. Kapela, wyposażona w piękne stroje regionalne, swoją grą i śpiewem uświetnia wiele uroczystości organizowanych z okazji świąt państwowych, okazjonalnych, jubileuszy i in. na terenie gminy i zawsze zbiera gromkie brawa. W czerwcu 2001 roku zespół po raz pierwszy uczestniczył w festiwalu piosenek ludowych w Kazimierzu Dolnym.W skład zespołu wchodzą: Monika i Małgorzata Kukier, Henryk i Ryszard Sienkiewicz, Józef Wałach, Stanisław Mazurek, Edward Ślisz, Stanisław Bełczącki, Andrzej Kopiński, Stanisław Gostyła, Ryszard Bogusz, Mirosław Mazur, Wiesław Świderski.



Koła zainteresowań
Gminny Ośrodek Kultury prowadzi kilka klubów i kółek zainteresowań dla mieszkańców gminy.
Są to:
* koło plastyczne
* koło kolekcjonerskie
* klub seniora
* klub fotograficzny

Zajęcia odbywają się nieodpłatnie, pod okiem instruktorów, w miłej atmosferze.

obrazek
Klub Seniora

Kierownik GOK Wiesław Świderski zaprasza wszystkich chętnych mieszkańców gminy do uczestniczenia w zajęciach organizowanych w Kamionce. GOK jest otwarty na wszelkie inicjatywy i propozycje.

Dziecięcy zespół tańca ludowego
Zespół działa od kilku lat. Kierownikiem zespołu jest pan Waldemar Śwircz. W zajęciach tanecznych bierze udział około 45 dzieci z terenu gminy. Zespół tańcem uświetnia gminne uroczystości i imprezy.

Przejdź w górę strony

Walory turystyczne

Na terenie gminy znajduje się bardzo znane i chętnie odwiedzane przez turystów z całej Polski a także zza granicy muzeum Zamoyskich, umieszczone w pałacu otoczonym pięknym parkiem.

Inną atrakcją turystyczną jest część Kozłowieckiego Parku Krajobrazowego należąca do gminy i wykorzystywana jako miejsce odpoczynku i rekreacji. Obejmuje dolinę rzeki Mininy i kompleks lasów Kozłowieckich.

Przejdź w górę strony

Atrakcje przyrodnicze

Kozłowiecki Park Krajobrazowy - park krajobrazowy utworzony w roku 1990 i położony jest na morenowej Wysoczyźnie Lubartowskiej (województwo lubelskie).

Zalesienie: ok. 90 %
Wysokość: do 200 m n.p.m.

las

Obszar chroniony ma charakter typowo leśny i obejmuje część Lasów Kozłowieckich, wśród których dominują bory świeże i wilgotne oraz bory bagienne. Skład gatunkowy lasów zbliżony jest do naturalnego, z dużym udziałem drzewostanów starych. Zamieszkują je gatunki zwierzyny płowej oraz ptaki leśne. Nazwa parku pochodzi od wsi Kozłówka. Park ten został powołany w celu ochrony największego w pobliżu Lublina kompleksu leśnego posiadającego szereg elementów przyrodniczych zbliżonych do krajobrazu naturalnego.

W rejonie Kozłowieckiego Parku Narodowego istnieje rezerwat Kozie Góry.

Przejdź w górę strony

Historia

Okolice Kamionki - podobnie jak cała ziemia lubelska - były aż do końca XIV wieku bardzo słabo zaludnione. Dopiero w wieku XV nastąpił szybki rozwój osadnictwa.

Od połowy XV wieku Kamionka wysuwa się na czoło spośród okolicznych wsi. W 1450 roku przeniesiono miejscowość z prawa polskiego na prawo średzkie, co poprawiło sytuację prawną i gospodarczą mieszkańców.

W XV wieku centrum miasta znajdowało się bardziej na zachód w stosunku do stanu obecnego. Jego pozostałością jest plac przed kościołem i ul. Kościelna. W 1549 roku z inicjatywy ówczesnego dziedzica, Andrzeja z Górki, wytyczono znacznie większy rynek oraz te same ulice, które i dziś wychodzą z niego w cztery strony świata: Lubartowska (początkowo Skrobowska), Lubelska (obecnie Grobelna), Warszawska (obecnie 600-lecia) i Kocka. Do starych ulic należy też Browarna (na początku XVIII w. Stał przy niej browar) i Katowska. Część mieszczan kamionkowskich wznosiła stodoły i obory za miastem, w trzech wyznaczonych miejscach. Były to Stodoły Litewskie na północ, Stodoły Warszawskie na zachód, Stodoły Zastawskie na południe od Kamionki.

Kamionka, podobnie jak większość miast w dawnej Polsce, była miastem prywatnym, ściśle uzależnionym od swego dziedzica. Właścicielami Kamionki i dóbr, do których należały okoliczne wsie i folwarki, m.in. Siedliska, Dąbrówka, Ciemno, Skrobów, Spiczyn, Dys, Nasutów, byli aż do roku 1866 kolejni dziedzice.

Aż do końca XVI wieku w Kamionce mieszkali prawie wyłącznie Polacy i to wywodzący się z najbliższych okolic. Pierwsze wzmianki o Żydach mieszkających w Kamionce pojawiają się pod koniec XVI wieku, ale przez cały XVII wiek były to tylko jednostki. Liczba Żydów wzrosła w XVIII wieku, lecz i wtedy nie było ich wielu.

Polska ludność Kamionki była w całości katolicka.

Kamionka położona na uboczu w stosunku do głównych szlaków, nigdy nie stała się większym ośrodkiem rzemiosła i handlu. Mimo to do połowy XVII wieku rozwijała się zupełnie dobrze. W 1626 r. W mieście było 26 rzemieślników: 4 rzeźników, 6 piekarzy, 7 szewców, 2 stolarzy, czapnik, cieśla, rymarz, kowal, duda, siodlarz, tkacz. Były w Kamionce również dwa młyny.

Od czasu do czasu miasto nękały epidemie, a drewniana zabudowa podała pastwą pożarów. Jednak największe zniszczenia spowodowały wojny w połowie XVII w. W 1656 r. Kamionka została splądrowana i spalona przez wojska szwedzkie w walkach, z którymi brali udział mieszkańcy miasta.

Aż do połowy XVIII wieku miasteczko przeżywało okres upadku. Anemiczne rzemiosło i handel prawie w całości znalazło się w rękach Żydów. Mieszczanie narodowości Polskiej trudnili się rolnictwem, przy czym nie byli w stanie uprawić wszystkich gruntów ornych, których część leżała odłogiem.

Dziedzice starali się powiększać swoje dochody kosztem mieszczan, przy czym kluczowe znaczenie miała tu propinacja napojów alkoholowych, polegająca na ich produkcji i sprzedaży.. Mieszkańcy Kamionki utracili prawo wyrobu alkoholu (poza wyrobem na własne potrzeby z okazji chrzcin, ślubów i in.), a wszystkie browary i szynki dzierżawili Żydzi.

Nie zawsze w Kamionce był Ratusz. Posiedzenia władz miejskich odbywały się często w domu wójta lub burmistrza. Zawsze natomiast stał na rynku pręgierz, pod którym kat, zgodnie z wyrokiem sądu, ścinał, chłostał i piętnował złodziei i oszustów. Na przykład wyrok w procesie z 1788 r. O kradzież zboża i pieniędzy głosi, że przestępca „będzie przez dwa dni przywiązany do pręgierza wprost rynku, dostanie dwieście plag rózgami (w dzień poniedziałkowy plag sto a drugie sto nazajutrz), po których wypełnieniu ma być wygnanym z miasta na zawsze”.

Przez dwie trzecie XIX w. Utrzymywał się w Kamionce stan zastoju gospodarczego. Targi i jarmarki już się nie odbywały. Domy były wówczas drewniane. Kryte strzechą. Ulice niebrukowane. Oprócz kościoła jedynym murowanym budynkiem był w tym czasie zajazd.

Miasto nadal było nękane pożarami i epidemiami, w 1856 r. - epidemia cholery zdziesiątkowała ludność, w 1806 i 1845 r. Miały miejsce wielkie pożary, w których spłonęło ponad 160 budynków.

W 1860 r. Było w Kamionce 142 gospodarzy. Najbiedniejsi mieli gospodarstwa 3-morgowe, najbogatsi - 20-morgowe. Uprawiano żyto, pszenicę, jęczmień, owies, grykę, proso, groch i kartofle. Miasto słynęło wówczas z tkactwa.

W XIX wieku Kamionka utraciła samorząd, a władze miejskie stały się organem lokalnej administracji państwowej.

Na początku XIX wieku do Kamionki zaczęła docierać oświata. Powstały pierwsze szkoły: w 1809 r. szkoła, w której dzieci uczył prywatnie opłacany przez rodziców nauczyciel, w 1818 została utworzona szkoła elementarna będąca pod opieką władz Królestwa Polskiego, w 1846 r. powstała szkoła początkowa w Kamionce.

Zależność Kamionki od właścicieli utrzymywała się do 1866 roku. Przez pierwsza połowę XIX wieku mieszczanie mogli legalnie występować przeciwko dziedzicom i prowadzili upartą walkę o swe prawa z panami na Kozłówce.

W czasie powstania listopadowego okolice Kamionki były miejscem bitwy wojsk polskich pod wodzą gen. Wojciecha Chrzanowskiego i rosyjskich. Ks. Leon Sapieha, uczestnik walk pod Kamionką i Lubartowem, odnotował w swoich Wspomnieniach dotyczący zdobycia przez wojska polskie głównego składu rosyjskiej kirasjerów: „Była tam masa hełmów, pancerzy, wysokich butów i ogromna ilość herbaty. Nasi żołnierze nie wiedzieli, co z nią zrobić. Próbowali gotować ją gęsto, jak kaszę z dodaniem słoniny, ale jeść nie mogli, żałowali straconej słoniny.

Najbardziej dramatycznym i w konsekwencji najbardziej tragicznym wydarzeniem w XIX stuleciu było dla mieszkańców Kamionki Powstanie styczniowe. Do dnia dzisiejszego zachowały się legendy pochodzące z przekazów rodzinnych.

Uczestnictwo mieszkańców Kamionki w powstaniu styczniowym można ocenić na podstawie sporządzonego w 1867 roku wykazu osób objętych nadzorem policji za udział w walce i współpracę z powstańcami. Na terenie powiatu najwięcej takich osób mieszkało w Kamionce, Kozłówce, Starościnie i Lubartowie.

W 1869 roku Kamionka, podobnie jak 75% ogólnej liczby miast w Królestwie Polskim, utraciła prawa miejskie, otrzymała status osady i stała się siedzibą gminy.

Przejdź w górę strony

Zabytki

Pałac w Kozłówce - zespół pałacowo-parkowy rodziny Zamoyskich (obecnie muzeum) we wsi Kozłówka, która leży w północnej części województwa lubelskiego, 9 km. na zachód od Lubartowa. Na południu miejscowości znajduje się Kozłowiecki Park Krajobrazowy.

palac


palac

Krótka historia pałacu
Pałac zbudowany został w latach 1736-1742 przez wojewodę chełmińskiego Michała Bielińskiego, zaprojektowany prawdopodobnie przez włoskiego architekta Józefa II Fontanę, który realizował barokowy schemat "entre cour et jardin" (między dziedzińcem a ogrodem). Między latami 1799-1944 majątek należał do Zamoyskich. Pałac okres świetności przeżywał za czasów Konstantego Zamoyskiego, który w 1903 r. założył tu ordynację. Dokonując przebudowy rezydencji, hrabia pragnął z niej uczynić jedną z najbardziej monumentalnych i reprezentacyjnych siedzib magnackich. W 1944 po wyjeździe ostatnich właścicieli od listopada tegoż roku pałac jest własnością państwa. Pełnił w tym czasie funkcję m.in. składnicy muzealnej Ministerstwa Kultury i Sztuki, a od 1979 r. jest siedzibą muzeum (od 1992 Muzeum Zamoyskich w Kozłówce).

Pałac
We wnętrzach, które zachowały autentyczny wystrój z przełomu XIX wieku i XX wieku w tym: neobarokowe i neoregencyjne plafony, piece z miśnieńskich kafli, marmurowe kominki, dębowe parkiety, zgromadzona jest również niezwykła kolekcja malarstwa (przeważają portrety rodzinne oraz kopie arcydzieł malarstwa europejskiego), mebli, rzeźb, luster, kobierców, porcelany, złoconych brązów i sreber, które swego czasu stanowiły dawne wyposażenie pałacu. Wnętrza są doskonale utrzymane i posiadają nieporównywalny w Polsce i bardzo rzadki w Europie stopień autentyzmu.

sypialnia
Sypialnia hr. Konstantego

Socrealizm
W budynku dawnej powozowni znajduje się jedyna w Polsce Galeria Sztuki Socrealizmu. Galeria prezentuje najciekawsze prace z I poł. lat 50 XX wieku., które liczą ponad 1600 rzeźb, rysunków, obrazów, grafik i plakatów. Są wśród nich dzieła ówczesnych czołowych polskich artystów. Swoistym dopełnieniem galerii są stojące na zewnątrz zdemontowane pomniki Bolesława Bieruta, Włodzimierza Lenina oraz Juliana Marchlewskiego. W trakcie zwiedzania galerii, z głośników usłyszeć można przemówienia sekretarzy partii, dźwiękowe fragmenty kronik oraz pieśni, takie jak np. Międzynarodówka.

galeria
Galeria socrealizmu

Inne atrakcje
* obok pałacu znajduje się kaplica wzorowana na wersalskiej z nagrobkiem Zofii z Czartoryskich Zamojskiej.
* ogród w stylu francuskiego baroku
* powozownia
* wystawy czasowe

lot

Obecnie w skład zespołu pałacowo-parkowego w Kozłówce wchodzą:PAŁAC, TEATRALNIA (sale konferencyjna i ekspozycyjna), KAPLICA, OFICYNY PÓŁNOCNA i POŁUDNIOWA, KORDEGARDY PÓŁNOCNA i POŁUDNIOWA, PAWILON  PÓŁNOCNY (Galeria Sztuki Socrealizmu i kawiarnia) i POŁUDNIOWY (Powozownia).

Przejdź w górę strony

Polecamy strony

NowaNET
RK Niedziałek

Reklama

Międzynarodowe targi Lubelskie S.A.

Ogólnopolska Informacja GospodarczaWszystko o turystyceWirtualne PodlasieCoit RbitRenado

O Nas, Nasza Oferta, Kontakt, Regulamin © www.w-lubelskie.pl
Wykonanie: PHU Sebastian Woliński

online: 10