Powiaty Województwo Lubelskie. Powiaty Lublelskie, powiaty. www.w-lubelskie.pl

Powiat łukowski -> Gmina miejska Łuków

Kliknij na gmine, aby otrzymać szczegółowe informacje.

Województwo Lubelskie - Powiat łukowski - Gmina miejska Łuków

Dane podstawowe

Łuków – miasto we wschodniej Polsce, w województwie lubelskim, w powiecie łukowskim; siedziba starostwa. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do województwa siedleckiego.
Według danych z 31 grudnia 2007, miasto miało 30 502 mieszkańców.
Węzeł drogowy i kolejowy. Przemysł obuwniczy, mięsny, spożywczy. Lokalny ośrodek usługowy rolnictwa.

Struktura użytkowania ziemi
Według danych z roku 20026, Łuków ma obszar 35,75 km², w tym:
- użytki rolne: 62%
- użytki leśne: 13%
Miasto stanowi 2,56% powierzchni powiatu.

Demografia
Dane z 30 czerwca 2004:

Opis	Ogółem		Kobiety		Mężczyźni
jednostka	osób	%	osób	%	osób	%
liczba ludności	30 727	100	15 890	51,7	14 837	48,3
gęstość zaludnienia (mieszk./km²)	859,5		444,5		415

Informacje ogólne
Władze samorządowe
Charakterystyka
Walory turystyczne
Atrakcje przyrodnicze
Historia

Władze samorządowe

Urząd Gminy Łuków
ul. Świderska 12
21-400 Łuków
tel. 25 798-24-39
faks 25 798-24-39

Charakterystyka

W jej skład wchodzi 36 sołectw, w których mieszka 17.202 osób (stan na 30.06.2008r.). Urząd Gminy mieści się w Łukowie, samo miasto jest jednak oddzielną jednostką administracyjną. Do niewątpliwych walorów okolic Łukowa należy środowisko przyrodnicze - jedną trzecią powierzchni gminy stanowią lasy, w których zamieszkuje wiele rzadkich gatunków roślin i zwierząt. Teren Gminy Łuków to częściowo rezerwaty przyrody i obszary chronionego krajobrazu. Zapraszamy serdecznie do odwiedzenia Gminy Łuków a informacje zawarte na niniejszej witrynie niech tylko utwierdzą Państwa w przekonaniu, że warto tu żyć, pracować i odpoczywać ...

Walory turystyczne

Rzeźba terenu gminy jest słabo zróżnicowana. Obszar gminy jest raczej płaską równiną, której wysokość n.p.m. waha się w granicach 150-180 m. Występują tu nieliczne pagórki żwirowo-piaszczyste i wydmy, będące pozostałością moren ze zlodowacenia środkowopolskiego. Wyraźniejsze obniżenie terenu występuje w dolinie Krzny Północnej i Krzny Południowej, biorących swój początek w bagnach rezerwatu Jata.
Najcenniejszymi wartościami przyrodniczymi gminy są lasy. Zajmują one 33% powierzchni gminy i większość z nich jest zgrupowana w jednym kompleksie leśnym. Ze względu na bogactwo flory i fauny o dużym udziale gatunków rzadkich i chronionych znaczną część terenów gminy włączono do obszarów chronionego krajobrazu.Północno-zachodnie tereny gminy o obszarze 11.778 ha znajdują się w granicach Łukowskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, natomiast wschodnia część o obszarze 2.686 ha została włączona do Radzyńskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Atrakcje przyrodnicze

Rezerwat geologiczny "Kra Jurajska" o powierzchni 8 ha, znajdujący się na łąkach wsi Gołaszyn. Rezerwat ten został ustanowiony dla ochrony unikalnego w skali światowej złoża amonitów. Pod warstwą ziemi znajduje się tu pokład czarnego iłu zawierającego skamieniałe muszle amonitów, małż, ramienionogów i otwornic. Według opinii naukowców odłamy kry w stanie nienaruszonym zostały przeniesione przez lodowiec z dalekiej Estonii. Iły te poza obszarem rezerwatu mogą być wykorzystywane do produkcji keramzytu, jednk dotychczas eksploatacja nie została podjęta. Zaznaczyć należy, że w przypadku podjęcia eksploatacji byłaby możliwość dokładnego zbadania i zaprezentowania znajdujących się tam skamielin.
Rezerwat "Jata" o powierzchni całkowitej 1047 ha, z czego 335 ha jest objęte ochroną ścisłą. Został ustanowiony w celu ochrony jodły w jej najdalszym północnym zasięgu. Osobliwością Jaty są wspaniałe bory jodłowe z udziałem świerka i sosny. Znaczna część drzewostanu to 100-160-letnie starodrzewy z przestojami jeszcze starszych dębów, jodeł, świerków i sosen.
Rezerwat "Topór" o powierzchni 57 ha. Jego celem również jest ochrona jodły,
Rezerwat "Las Wagramski" o powierzchni 5,37 ha - rezerwat florystyczny, powołany celem ochrony rzadkiej rośliny - wawrzynka główkowego.

Na terenie gminy Łuków znajdują się także pomniki przyrody:

trzy dęby szypułkowe w Kol. Wagram,
szpaler dębowo-lipowy w Ryżkach,
zabytkowa aleja lipowa w Kownatkach,
aleja wielogatunkowa w Gręzówce.

Historia

Tereny, na których położona jest gmina Łuków, pierwotnie należały do Małopolski. Już w XIII wieku celem obrony najdalej na północny-wschód wysuniętych obszarów Małopolski powstała kasztelania łukowska. Z dokumentu Wojciecha Jastrzębca z roku 1418 wynika, że w skład ówczesnej parafii łukowskiej wchodziły takie wsie z terenu obecnej gminy jak Czerśl, Dminin, Gołąbki, Jeziory, Ławki, Łazy, Sięciaszka, Strzyżew, Szczygły i Świdry. Od 1474 r. do ostatniego rozbioru Polski gmina wchodziła w skład województwa lubelskiego. Z chwilą podziału terytorium Rzeczypospolitej pomiędzy trzech zaborców tereny obecnej gminy Łuków znalazły się w Galicji Zachodniej pod zaborem austriackim. W latach 1809-1815 obszar gminy należał do Księstwa Warszawskiego, a w latach 1815-1830 do Królestwa Polskiego. W czasie I wojny światowej, tj. w latach 1915-1917, okolice te znajdowały się pod okupacją niemiecką, by po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. wejść w skład powiatu łukowskiego w woj. lubelskim.
Gmina w obecnych granicach powstała w 1973 roku. W jej skład obok gminy Łuków weszły także gminy Gręzówka i Aleksandrów oraz w części gminy Nurzyna i Ulan. W 1975 r. gmina Łuków znalazła się w granicach nowo utworzonego województwa siedleckiego, jako autonomiczna jednostka administracyjna. Ponieważ tereny te były położone na pograniczu trzech historycznych krain, tj. Małopolski, Mazowsza i Podlasia,różna więc była przynależność gminy Łuków w administracji kościelnej w poszczególnych okresach dziejów. Obszar gminy od XII wieku należał do parafii w Łukowie, archidiakonatu radomskiego i diecezji krakowskiej. W 1790 r. omawiane tereny włączone zostały do diecezji chełmskiej, a w 1807 r. do nowo utworzonej diecezji lubelskiej. Po utworzeniu w 1818 r. diecezji janowskiej czyli podlaskiej znalazły się w niej również tereny należące do dekanatu łukowskiego. W 1867 roku na mocy ukazu carskiego Aleksandra II diecezja podlaska została skasowana i przyłączona do lubelskiej. Taki stan trwał do roku 1918, tj. do czasu reaktywowania diecezji podlaskiej.
Pierwszą parafią w Łukowie, obejmującą także tereny gminy, była parafia pw. Przemienienia Pańskiego. W wyniku jej podziału powstawały kolejno: w 1920 r. parafia Podwyższenia Świętego Krzyża, w 1921 parafia w Zarzeczu Łukowskim, w 1938 r. parafia w Gręzówce i w 1984 r. parafie w Krynce i w Dąbiu. W 1997 roku kościół pw. Przemienienia Pańskiego uzyskał status kolegiaty.