MK DEKORRadio Taxi ZTMiędzynarodowe targi Lubelskie S.A. Black Red White UNIQA

Powiat łęczyński

Kliknij na gmine, aby otrzymać szczegółowe informacje.

Łęczna miasto Łęczna Spiczyn Ludwin Milejów Puchaczów Cyców

Województwo Lubelskie - Powiat łęczyński

Powiat łęczyński

Dane podstawowe

Starostwo Powiatowe w Łęcznej

Al. Jana Pawła II 95a,
21-010 Łęczna

tel. 081/752 31 16,
fax. 081/752 31 17

E-mail: poczta@powiatleczynski.pl
www.powiatleczynski.pl


Charakterystyka

Łęczna leży w obszarze Wyżyny Lubelskiej, w centrum województwa lubelskiego 25 km na wschód od Lublina, przy drodze krajowej Lublin – Cyców. Krzyżują się tu również drogi o znaczeniu lokalnym: Biskupice – Lubartów i Łęczna – Sosnowica. Najbliższa stacja kolejowa, linii Lublin – Chełm, znajduje się w Minkowicach. Od przejścia granicznego w Dorohusku dzieli Łęczną odległość 70 km.

Miasto położone jest na bezleśnym płaskowyżu lessowym, na skraju doliny rzeki Wieprz, jego starsza część rozsiadła się natomiast na wysokiej skarpie, w widłach Wieprza i Świnki. Znaczne obszary gminy Łęczna objęte są ochroną przyrody, bowiem 20 proc. gminy znajduje się w strefie Nadwieprzańskiego Parku Krajobrazowego, a dalsze 30 proc. stanowią tereny strefy ochronnej Parku. W gminie znajduje się północno-zachodnia część Parku obejmująca przełomowy odcinek doliny, tzw. Łęczyński przełom Wieprza, jeden z najbar-dziej malowniczych fragmentów tego chronionego obszaru.

Łęczna stanowi też doskonały punkt wypadowy na całe Pojezierze Łęczyńsko-Włodawskie, krainę 68 jezior o powierzchni powyżej 1 ha, tworzących razem powierzchnię 2726 ha. Większość jezior ma regularny, zbliżony do koła zarys linii brzegowej, różnią się natomiast pod względem biologicznym. Mamy tu zarówno jeziora eutroficzne (zasobne w ryby) oraz dystroficzne (zanikowe). Niską trofią charakteryzuje się 1-2 jeziora, które można określić jako mezotroficzne.

Wraz z różnorodnością wód występuje tu ogromne bogactwo flory i fauny, a na zróżnicowanym terenie zachowały się tu siedliska lęgowe i bytowe rzadkich gatunków ptaków. Lasy są też bogate w zwierzynę. Słowem raj dla spragnionych odpoczynku i kontaktu z przyrodą.

Przejdź w górę strony

Atrakcje przyrodnicze

Czego nie można nie wiedzieć będąc w Powiecie Łęczyńskim?
I. W obrębie powiatu położony jest całkowicie Nadwieprzański Park Krajobrazowy. Utworzony został w 1990 roku ze względu na znaczące walory krajobrazowo-przyrodnicze oraz historyczno-kulturowe. Do najcenniejszych wartości florystycznych w obrębie Nadwieprzańskiego Parku Krajobrazowego należy roślinność starorzeczy, lokalnie występujących w całej dolinie, fragmentów lasów łęgowych, torfowisk niskich oraz wykształconych na nasłonecznionych zboczach dolin muraw kserotermicznych. Wśród gatunków flory na szczególną uwagę zasługują: rośliny wodne – salwinia pływająca, rzęsa garbata, grążel żółty, grzybień biały z roślin łąkowych – kosaciec syberyjski, czosnek kątowaty, szerokolistny, centuria pospolita; wśród roślin kserotermicznych na uwagę zasługuje: miłek wiosenny, zawilec wielkokwiatowy, macierzanka Marschalla, ożanka właściwa, kruszczyk szerokolistny, Pierwiosnka lekarska, wiśnia karłowata; z roślin leśnych: lilia złotogłów, barwinek pospolity, paprotka pospolita i sromotnik bezwstydny. Stanowiska rzadkich roślin Parku zmniejszają się z powodu osuszania łąk Murawy i zarośla kserotermiczne są narażone na zarastanie roślinnością drzewiastą. Wśród ssaków spotkać można łosia, jelenia, sarnę, dzika, lisa, wilka, zająca. Wśród ptaków kaczkę, łabędzia, nura, rybitwę, czajkę, słowika, kulika, żurawia, skowronka, bażanta, kuropatwę, bociana białego, brodzća krwawodziobego, zimorodka, dziwonię jastrzębia, krogulca, myszołowa, błotniaka stawowego, pustułkę, oraz kilka gatunków nietoperzy: gacek wielkouch, karlik malutki, mroczek późny, nocek Natterera.
Trzeba również docenić wartość Nadwieprzańskiego Parku Krajobrazowego jako ostoi zwierząt chronionych, : bóbr, wydra, bocian czarny, traszka grzbienista i zwyczajna, kumak nizinny, żółw błotny, paż królowej i żeglalarz itp.
II. Na terenie powiatu znajduje się Park Krajobrazowy „Pojezierze Łęczyńskie”, który zachowuje łączność przestrzenną z terenami Poleskiego Parku Narodowego oraz Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery Polesie Zachodnie Park obejmuje zachodnią część Pojezierza Łęczyńsko-Włodawskiego oraz równinę Parczewską. Najbardziej typowym elementem krajobrazu są liczne jeziora, stawy, rozległe torfowiska. Zbiorowiska leśne zajmują ok. 30% parku. Występują tu łosie, bobry i sarny. Na terenie Parku znajduje się rezerwat wodno-torfowiskowy „Jezioro Brzeziczno”. .
III. Miejscem o wyjątkowych walorach przyrodniczych jest tzw. zespół jezior uściwierskich, który obejmuje jeziora Uściwierz, Uściwierzek, Sumin, Rotcze, Ciesacin oraz torfowisko między jeziorami Ciesacin i Sumin. Część tego terenu chroniona jest w postaci użytków ekologicznych („Uroczysko Uściwierskie”, „Ciesacin”). Stanowią one jednocześnie ostoje ptaków o znaczeniu krajowym. Jezioro Uściwierz jest największym jeziorem na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim (powierzchnia 284,1 ha). Torfowiska otaczające jeziora pokryte są mozaiką siedlisk, występują tu na przemian płat odkrytych turzycowisk oraz powierzchnie zarośnięte przez brzozę i osikę. W ostoi gnieździ się m.in. bąk, bączek, błotniak łąkowy, błotniak stawowy, derkacz.
IV Niewątpliwie o wyjątkowym charakterze tych ziem świadczą zbiorowiska kserotermiczne występują wyłącznie na kredowych i gliniastych silnie nasłonecznionych zboczach doliny Wieprza od Milejowa do Kijan. Tu zachowały się płaty roślinności typowo stepowej. Mają one charakter przerywanych skupień zarośli składających się z Derania, świdwy, tarniny, kruszycy, róż i głogów. Niekiedy pojawia się wisienka karłowata – gatunek mocno zagrożony wyginięciem ze względu na występowanie dużych mrozów, wypalanie traw oraz ekspansywnie rozwijające się krzewy.
V Największą rzeką na terenie powiatu jest rzeka Wieprz.
Jej doliną zalicza się do niezwykle cennych przyrodniczo terenów w skali kraju i Europy. Cechą charakterystyczną Wieprza są liczne starorzecza, meandry z towarzyszącymi im torfowiskami. Ponadto bogactwo występujących tu form wodnych stwarza korzystne warunki do rozwoju szerokiej grupy flory i fauny. W nurcie rzeki występuje strzałka wodna, rdestnica pływająca. W strefie brzeżnej występuje szalej jadowity – jedna z najbardziej trujących roślin w kraju. Liczną domieszkę stanowi m. in. jaskółcze ziele (średniowieczni alchemicy w jej pomarańczowym soku widzieli źródłu uzyskania „kamienia filozoficznego”) W okolicy Ziółkowa znajduje się osobliwość przyrodnicza – malownicze wodospadziki, położone równiutko w niewielkich odstępach, dające niepowtarzalne wrażenia akustyczno-wzrokowe. Na odcinku Jaszczów - Zawieprzyce kilka razy w roku organizowane są spływy kajakowe.
VI Na terenie powiatu znajduje się wiele jezior, w ty największe jezioro Piaseczno, znany w całym kraju rekreacyjno-turystyczny ośrodek.

Przejdź w górę strony

Szlaki turystyczne

Trasy poprowadzą ciekawskiego turystę po najatrakcyjniejszych miejscach powiatu. Trasy rowerowe, jakie zostały wyznaczone na terenie powiatu łęczyńskiego, opisuje przewodnik. Podróżując z nim poznamy historię terenów, legendy i ciekawostki związane m.in. z Łęczną, Zawieprzycami oraz będziemy mieli szansę zobaczenia urokliwych zakątków powiatu, który znany jest ze swoich atrakcji turystycznych i przyrodniczych.


Dzięki dofinansowaniu ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska
i Gospodarki Wodnej w Lublinie oraz współpracy wszystkich gmin i powiatu w 2004 roku oznakowane zostały trasy rowerowe przebiegające przez wszystkie gminy powiatu łęczyńskiego. Trasy obejmują łącznie ponad 150 km.


Przejdź w górę strony

Historia

Starostwo Powiatowe realizuje zadania zapisane w ustawie o samorządzie powiatowym między innymi w zakresie szkolnictwa ponadgimnazjalnego, komunikacji i transportu, dróg powiatowych, kultury i ochrony jej dóbr, kultury fizycznej i turystyki, geodezji i gospodarki gruntami, zagospodarowania przestrzennego i nadzoru budowlanego, gospodarki wodnej i ochrony środowiska, porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli, ochrony przeciwpowodziowej i przeciwpożarowej, przeciwdziałania bezrobociu i aktywizacji lokalnego rynku pracy, ochrony praw konsumenta, współpracy z organizacjami pozarządowymi.

Siedem lat od powołania powiatu

W roku bieżącym minęło siedem lat od powołania powiatów. Warto więc przypomnieć jak powstawała powiatowa administracja. Otóż w krótkim czasie utworzono lub powołano: Powiatowy Zarząd Dróg, Powiatową Inspekcję Nadzoru Budowlanego, Powiatową Bibliotekę Publiczną, Powiatową Stację Sanitarno Epidemiologiczną, Powiatowy Inspektorat Weterynarii, Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie, Sąd Grodzki.

Z początkiem 2004 roku w Łęcznej rozpoczął obsługę interesantów Urząd Skarbowy, zaś z dniem pierwszego lipca 2006 r. zostanie utworzony zamiejscowy wydział ksiąg wieczystych Sądu Rejonowego. W ostatnich latach powstały kolejne placówki i instytucje służące mieszkańcom.

W Łęcznej funkcjonuje punkt konsultacyjno-informacyjny dla osób uzależnionych i ich rodzin a w Kijanach Ośrodek Interwencji Kryzysowej i Wielofunkcyjna Placówka Opiekuńczo-Wychowawcza.

Od momentu powołania powiat łęczyński jest organem prowadzącym dla szkół ponadgimnazjalnych: Zespołu Szkół im. Króla Kazimierza Jagiellończyka w Łęcznej, Zespołu Szkół Nr 2 im. Simona Bolivara w Milejowie, Zespołu Szkół Rolniczych, Zespołu Szkół w Ludwinie.

Już drugi rok uczniowie uczęszczający do wymienionych szkół składali wnioski w Starostwie Powiatowym o przyznanie stypendium ze środków Unii Europejskiej. O pomoc finansową ubiegali się również studenci z naszego powiatu. Jest to efekt realizacji dwóch projektów „Mogę więcej” i „Eurostudent”.

W miarę potrzeb rynku pracy w szkołach wprowadzane są nowe kierunki kształcenia młodzieży ( w roku szkolnym 2005/20006 w Zespole Szkół w Ludwinie uczniowie w dwóch klasach kształcą się w zawodzie górnika) .

Z myślą o osobach pracujących, chcących podnieść swoje kwalifikacje lub nabyć nową wiedzę powiat łęczyński realizuje projekt „Klucz do sukcesu”. Obejmuje on zajęcia z zakresu pozyskiwania funduszy strukturalnych i nauki języka angielskiego. We wrześniu rozpoczęły się zajęcia kursu komputerowego w ramach projektu „Komputerowi eksperci”.

Sprawą priorytetową dla władz powiatu jest jak najszybsze ukończenie budowy szpitala. Warto dodać, że wszystkie prace są wykonywane zgodnie z harmonogramem a środki z ubiegłorocznego kontraktu wojewódzkiego na tą inwestycję zostały w pełni wydatkowane do końca pierwszego półrocza bieżącego roku . Obecnie wewnątrz budynku trwają prace wykończeniowe przy poszczególnych instalacjach. Wraz z końcem roku oddano do użytku część zabiegowo-diagnostyczną szpitala.

Inną inwestycją mającą kluczowe znaczenie dla ochrony środowiska było wybudowanie zakładu utylizacji odpadów stałych. Ponadto w trosce o walory przyrodnicze został opracowany a następnie przyjęty przez Radę Powiatu Powiatowy Program Ochrony Środowiska i Plan Gospodarki Odpadami.

Niewątpliwą promocją walorów przyrodniczych jest wydany w 2004 r. album „Powiat Łęczyński. Zabytki kultury i przyrody”. Ważnym czynnikiem wpływającym na rozwój powiatu jest poprawa stanu i rozbudowa infrastruktury drogowej.

W miarę posiadanych środków i pozyskiwanych z funduszy pomocowych budowane są nowe odcinki dróg, chodniki oraz wykonywana jest modernizacja istniejącej już sieci dróg. We wrześniu zakończyła się modernizacja dwóch dróg powiatowych: nr 1018 na odcinku Kolonia Łuszczów – Piotrówek oraz nr 22718 pomiędzy miejscowościami Stara Wieś i Puchaczów. Ostatnim z realizowanych obecnie przez powiat łęczyński projektów jest zadanie pod nazwą „Wirtualny powiat. Budowa społeczeństwa informacyjnego w Powiecie Łęczyńskim” współfinansowany w 75 % ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. W jego ramach została przeprowadzona informatyzacja urzędu dzięki czemu skróci się czas obsługi interesantów i zmniejszą się koszty administracyjne funkcjonowania urzędu.

W celu zapewnienia systematycznego rozwoju realizowana jest Strategia Zrównoważonego Rozwoju Powiatu, w sierpniu Rada Powiatu podjęła uchwałę o przystąpieniu do stowarzyszenia Euroregion „Bug” co powinno zaowocować nawiązaniem współpracy z zagranicznymi partnerami z obszarów położonych wzdłuż granicy międzypaństwowej na rzece „Bug”.

W ciągu najbliższego roku będą kontynuowane działania na rzecz rozwoju powiatu i podwyższenia standardu życia mieszkańców co w połączeniu z współpracą z samorządami poszczególnych gmin przyczyni się do umocnienia pozycji powiatu łęczyńskiego.

Przejdź w górę strony

Zabytki

Kościół pw. św. Marii Magdaleny - Dawna mansjonaria - Dzwonnica - Synagoga Duża - Synagoga Mała - Ratusz - Dom z podcieniami - Domy zajezdne - Stara plebania

Kościół pw. św. Marii Magdaleny
Kościół parafialny wybudowany w latach 1618-1631, w stylu późnego renesansu, zwanego też stylem lubelskim, konsekrowany w 1639 roku. Przypisywany Janowi Wolffowi, czołowemu muratorowi ordynacji zamojskiej. Jego fundatorem był ówczesny dziedzic miasta - Adam Noskowski, podkomorzy lubelski. Kościół ma kształt krzyża, długości 78 i szerokości 35 łokci (około 45 i 20 m). Orientowany. Zbudowany z kamienia i częściowo z cegły, otynkowany. Jednonawowy, prostokątny, czteroprzęsłowy, z dwiema prostokątnymi kaplicami po stronie północnej i południowej. Prezbiterium węższe i niższe od nawy, dwuprzęsłowe, zamknięte półkoliście. Przy nim, od strony południowej, czworoboczna zakrystia, a od strony północnej skarbiec z cylindryczną klatką schodową. Wnętrze nawy rozczłonkowane pilastrami. Sklepienie kolebkowe z lunetami, zaś w kaplicach klasztorne z latarniami. W kaplicach znajdują się pozostałości późnorenesansowych sztukaterii. Okna wysokie, wąskie, zamknięte ostro-łukami. Od strony głównego wejścia usytuowany chór muzyczny, rozpięty na całą szerokość nawy, wsparty na trzech łukach. Pod kościołem krypta, miejsce pochówku kilku łęczyńskich dziedziców z rodu Noskowskich i Firlejów oraz ich potomstwa.

Fasada świątyni jednokondygnacyjna, trójprzęsłowa, rozczłonkowana pilastrami. Elewacje boczne wsparte czterema szkarpami, u góry gzyms konsolkowy. Wejście zamknięte łukiem odcinkowym w profilowanym obramieniu, powyżej ostrołukowa płycina, w ornamentowej ramie, z płaskorzeźbą przedstawiającą postać św. Marii Magdaleny - patronki kościoła, nad nią okulus. W przęsłach bocznych, w dolnych partiach, znajdują się konchowe nisze, powyżej okna. Szczyt fasady zwieńczony trójkątnie, ujęty po bokach w czworoboczne, niewyodrębnione wieżyczki, rozczłonkowany dołem wraz z wieżyczkami za pomocą pilastrów, podtrzymujących belkowanie. Między pilastrami na osi płycina zamknięta łukiem nadwieszonym, po bokach pary nisz muszlowych i w polach skrajnych otwory dzwonowe zamknięte łukiem półpełnym. W trójkątnym zwieńczeniu okulus z zegarem. Dachy dwuspadowe, nad zakrystią i skarbcem pulpitowe. Cały dach, jak też kopuły kaplic i hełmy wieżyczek kryte blachą.

Wewnątrz kościoła znajduje się pięć ołtarzy barokowych; ołtarz główny z elementami rokokowymi. Na uwagę zasługuje relikwiarz barokowy z 1662 roku, krucyfiks barokowy z drugiej połowy XVII wieku, tablica konsekracyjna z 1639 roku z czarnego marmuru, tabernakulum w ołtarzu głównym z pierwszej połowy XVIII wieku rzeźbione, z puttami, relikwiarzami i malowaną sceną Udzielania Komunii Św., ambona i chrzcielnica z XVIII wieku. Ponadto obrazy: Ukrzyżowania z klęczącą u stóp krzyża św. Marią Magdaleną, z 1772 roku, sygnowany przez Benedykta Pawłowskiego z Kodnia, Wizji św. Jana Nepomucena z herbem Szeptyckich, Komunii św. o­nufrego, św. Hieronima, św. Boromeusza, Zesłania Ducha Świętego, Zmartwychwstania, Ustanowienia Komunii Świętej podczas Ostatniej Wieczerzy - wszystkie z XVIII wieku. Nad wejściem do skarbca portret barokowy Jana III Sobieskiego, nad drzwiami zakrystii barokowy portret dziedzica Łęcznej Wacława Rzewuskiego.

Kościół uszkodzony przez pożary w latach: 1715, 1730, 1761. Restaurowany w latach: 1836, 1856-1860, 1909, 1924. Odnawiany w łatach: 1951, 1967, 1983.

Dawna mansjonaria
Wybudowana około 1639 roku z fundacji Adama Noskowskiego, podkomorzego lubelskiego, z przeznaczeniem dla księży mansjonarzy, w stylu późnego baroku. Budynek na rzucie prostokąta, murowany z kamienia i cegły, otynkowany, parterowy, z mieszkalnym poddaszem, podpiwniczony. Dwu i półtraktowy. Pośrodku, na osi podłużnej korytarz, z odchodzącą od niego wąską sionką w trakcie zachodnim. Korytarze posiadają sklepienia kolebkowe i kolebkowo-krzyżowe. W jednym z pomieszczeń w trakcie zachodnim zachowało się sklepienie kolebkowo-krzyżowe, w pozostałych sufity. Ściany zewnętrzne rozczłonkowane pilastrami, z profilowanym gzymsem wieńczącym. Dach mansardowy z facjatami, kryty blachą.

Budynek uszkodzony przez pożar w 1715 roku. W latach 1767-1774 gruntownie restaurowany przez biskupa płockiego Hieronima Szeptyckiego, dziedzica Łęcznej. Remont zakończył jego bratanek ksiądz Marcin Szeptycki, ówczesny proboszcz parafii łęczyńskiej i przeznaczył go na plebanię. W 1829 roku budynek znów wymagał remontu i nie był zamieszkany. W 1930 roku dach gruntownie przebudowano według projektu architekta Trzcińskiego, zastępując łamany polski, mansardowym.

Dzwonnica
Wzniesiona po 1781 a przed 1805 rokiem, z cegły, na planie czworoboku, w stylu późnego baroku. Posadowiona na wysokim cokole, dwukondygnacjowa. Naroża budynku zaokrąglone, ujęte potrójnymi pilastrami, ściany z wydłużonymi płycinami, zwieńczone gzymsem wyłamanym na osiach ku górze, z okulusami. W dolnej kondygnacji niewielkie otwory okienne, w górnej dzwonowe, znacznie wydłużone, zamknięte półkoliście. Dach namiotowy kryty blachą, zwieńczony krzyżem. Dzwonnica remontowana w latach: 1827, 1858. Drobne reperacje w latach następnych. W 1991 roku zmieniono pokrycie dachu na blachę miedzianą.

W 1805 roku wyposażona była w cztery dzwony, w 1829 roku było ich trzy. W czasie I wojny światowej pozbawiona dzwonów przez Rosjan. W 1925 roku, staraniem księdza proboszcza Wacława Krasuskiego, zakupione zostały trzy, w tonacji, G, C, E. W czasie II wojny światowej zagarnął je okupant niemiecki. Wyposażona w trzy nowe dzwony dopiero w 1959 roku, czwarty przybył w siedem lat później, zakupiony przez księdza proboszcza Szczepanika.

Synagoga Duża
Wzniesiona około połowy XVII wieku, na podstawie zgody wydanej w 1648 roku przez dziedziczkę Katarzynę Noskowską i biskupa krakowskiego. Pierwotnie renesansowa, przypuszczalnie zwieńczona attyką, z dachem pogrążonym. Orientowana. Po przebudowach barokowa, z zachowanym renesansowym wystrojem wnętrza. Murowana z kamienia wapiennego, po kataklizmach uzupełniana cegłą, otynkowana. Na planie prostokąta. W narożach i od północy oszkarpowana. Elewacja zewnętrzna południowa i północna trójosiowa, wschodnia dwuosiowa, z głębokimi wnękami arkadowymi, w których wysoko umieszczone okna, zamknięte półkoliście. Do ściany zachodniej dobudowany po wojnie dwukondygnacjowy budynek, na miejscu rozebranego przedsionka i części kobiecej. Dach łamany polski, kryty gontem. Wewnątrz, na ścianie wschodniej Aro ha-kodesz (szafa na Rodały) murowany, dwukolumnowy, dwukondygnacjowy z dekoracją stiukową z połowy XVII wieku. W środkowej części znajduje się murowana bima, na planie kwadratu, z czterema kolumnami toskańskimi, na których półkoliste arkady i dwukondygnacjowa nastawa. Na każdej ze ścian pierwszej kondygnacji znajdują się po dwa okienka zamknięte łukiem odcinkowym, na drugiej po jednym większym oknie, również zamkniętym łukiem odcinkowym. Kondygnacja pierwsza posiada sklepienie krzyżowe, dekorowane - jak i cała bima - renesansową sztukaterią. Na ścianie zachodniej sześć, częściowo przymurowanych, otworów okiennych, zamkniętych łukiem odcinkowym, do dawnej części kobiecej.

Synagoga spalona w 1846 i 1881 roku. Następnie odbudowana. Po II wojnie światowej zniszczona. Odbudowana w latach 1953-1964. W latach 1991-1992 wyremontowano dach, wraz ze zmianą pokrycia, dokonano rozbiórki skorodowanej części szkarpy przy północno-zachodnim narożniku. W 1993 roku generalnemu remontowi poddano kolumny bimy. W 1994 roku odsłonięte polichromie na bimie i Aron ha-kodesz. W 1996 roku zrekonstruowano podium przy Aron ha-kodesz.
Od 1966 roku w synagodze mieści się Muzeum Regionalne.

Synagoga Mała
Zwana też Domem Modlitwy, szkołą żydowską. Wybudowana na początku XIX wieku. Orientowana. Spalona w czasie pożaru w 1846 roku. Odbudowana w 1859 roku. Ponownie zniszczona przez pożar w 1881 roku i następnie odbudowana w 1894 roku. Budynek na planie zbliżonym do kwadratu, murowany z cegły, otynkowany, jednokondygnacyjny, z poddaszem. Od strony wschodniej i północnej, na skutek spadku terenu, wsparty na wysokim cokole. Ściana północna wzmocniona czterema szkarpami na wysokość cokołu. Zewnątrz ściany zakończone profilowanym gzymsem. Elewacja frontowa pięcioosiowa, z ryzalitami. Ryzalit środkowy zwieńczony attyką. Otwory okienne wydłużone, prostokątne, z podokiennikami. Dach dwuspadowy, kryty blachą.

Zapewne zaraz po wojnie wnętrze synagogi przebudowano, dostosowując je do nowych funkcji. Rozebrano wówczas murowaną bimę, także murowany Aron ha-kodesz, malaturą zasłonię-to polichromie, zamurowano ścienne nisze. W 1950 roku w synagodze mieściła się kaszarnia, po 1954 roku filia lubelskiej Spółdzielni Pracy "Drewno", następnie zakład krawiecki. W latach 1992-1993 budynek poddano generalnemu remontowi i adaptacji na potrzeby biblioteki. Od października 1993 roku mieści się w nim Miejsko-Gminna Biblioteka Publiczna. Z dawnego wyposażenia zachowała się jedynie kamienna umywalnia do rytualnego obmywania rąk w konchowej niszy, na ścianie zachodniej.

Ratusz
Taką nazwę nosi budynek wybudowany według planu opracowanego 15 stycznia 1888 roku przez inżyniera architekta powiatu lubartowskiego, Lenkowskiego, z przeznaczeniem na odwach. Funkcję taką pełnił do I wojny światowej. Jest to budynek klasycystyczny, murowany z cegły, na planie prostokąta, otynkowany, parterowy, dwutraktowy. Naroża boniowane. Ścianę frontową zdobi czterokolumnowy portyk z trójkątnym szczytem. Dach czterospadowy, kryty blachą. Po 1920 roku władze miasta przebudowały go na biura magistratu i kasę miejską i odtąd nosi nazwę ratusza. Dobudowano wówczas od zachodu oficyny na areszt i mieszkanie stróża. Zniszczony w czasie II wojny światowej. Odbudowany w latach 1961-1963 i zrekonstruowany.
Zachodnią oficynę rozebrano. Od 1971 roku siedziba Urzędu Stanu Cywilnego.

Dom z podcieniami...
... przy ul. Krasnystawskiej 4. Wzniesiony około połowy XIX wieku. Murowany z cegły, otynkowany, na planie prostokąta, dwutraktowy. Wzdłuż elewacji frontowej podcień, wsparty pierwotnie na słupach drewnianych, aktualnie na murowanych. Dach dwuspadowy do 1994 roku kryty blachą, obecnie eternitem.

Domy zajezdne...
... przy ul. 3 Maja 26 i 37 oraz przy Placu Kanałowym 18 i 26. Domy-hotele o unikalnej architekturze z XIX wieku. Drewniane, z sienią zajezdną, stanowiącą około 40% powierzchni domu. Dachy czterospadowe, kryte blachą.

Budynek dawnej plebanii
Zbudowany około 1858 roku przez księdza proboszcza Bolesława Wrześniewskiego, z przeznaczeniem na plebanię. Wchodzi w skład zabytkowego zespołu przykościelnego. Drewniany, jednokondygnacyjny, podpiwniczony, z mieszkalnym poddaszem, z trzema gankami oraz tarasem od strony południowej. Nakryty dachem dwuspadowym z wystawkami w połaciach. Zarówno wystawki jak i szczyty ozdobione krzyżulcami ze sterczynami. Budynek posiada zachowane elementy dekoracji laubzegowej oraz detale wystroju o cechach stylu szwajcarskiego. W 1920 roku nabył go Wacław Kopiński, pierwszy po odzyskaniu niepodległości burmistrz miasta.

Przejdź w górę strony

Polecamy strony

NowaNET
RK Niedziałek

Reklama

masterhost.pl
Międzynarodowe targi Lubelskie S.A.

Ogólnopolska Informacja GospodarczaWszystko o turystyceWirtualne PodlasieCoit RbitRenado

O Nas, Nasza Oferta, Kontakt, Współpraca © www.w-lubelskie.pl
Wykonanie: PHU Sebastian Woliński

online: 11